Η Clara Mingueza, μια νεαρή ηθοποιός από τη Βαρκελώνη, ανακαλύπτει ότι η Elena Jordi ήταν η πρώτη γυναίκα που σκηνοθέτησε ταινία στην Ισπανία. Μέσα από τις ελάχιστες διαθέσιμες πληροφορίες, η Clara ξεκινά την αναζήτηση της ταινίας Thaïs, της μοναδικής ταινίας που σκηνοθέτησε η Elena Jordi και η οποία θεωρείται χαμένη. Παράλληλα, προσπαθεί να αποκαταστήσει τη μνήμη αυτής της ξεχωριστής γυναίκας και να πολεμήσει την ιστορική αμνησία που την καλύπτει. Ωστόσο, οι στόχοι της παρακωλύονται από μια σειρά απρόσμενων εμποδίων που θα την οδηγήσουν σε μια εντελώς αναπάντεχη απόφαση.

Clara Mingueza, a young actress from Barcelona, discovers that Elena Jordi was the first woman who directed a film in Spain. Through the little information available, Clara begins the search for Thaïs, the only film directed by Elena Jordi, which is apparently lost. At the same time, Clara tries to recover the figure of this extraordinary woman and fight against the historical amnesia surrounding her. However, her goals are challenged by a series of unexpected obstacles that lead her to an entirely unusual outcome.

Η Palmira González, καθηγήτρια Ιστορίας του Κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, παρομοιάζει την ιστορία του ισπανικού σινεμά με ένα κτίριο σε προχωρημένο στάδιο κατασκευής που του λείπουν όμως σημαντικές πινελιές. Χρησιμοποιώντας αυτή τη μεταφορά, η Elena Jordi είναι ένα από αυτά τα απαραίτητα στοιχεία. Θύμα μιας ακούσιας λήθης, υπήρξε η πρώτη γυναίκα που σκηνοθέτησε ταινία στην Ισπανία, επαναστατώντας απέναντι σε μια συντηρητική και ανδροκρατούμενη κοινωνία.

Η αρχική σπίθα του εγχειρήματος γεννήθηκε παρακολουθώντας ένα ντοκιμαντέρ για την Alice Guy, την πρώτη γυναίκα σκηνοθέτιδα στην ιστορία του σινεμά. Αναρωτήθηκα ποια να ήταν άραγε η πρώτη γυναίκα που σκηνοθέτησε στην Ισπανία και εξεπλάγην όταν ανακάλυψα ότι οι ιστορικοί δεν συμφωνούσαν μεταξύ τους. Το γεγονός ότι υπήρχαν περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις με ώθησε να παγώσω κάθε άλλο έργο και να αφοσιωθώ σε αυτό.

Μετά από τέσσερα χρόνια έρευνας, γυρισμάτων και μεταπαραγωγής, ανακάλυψα ότι η ταινία Thaïs είναι οριστικά χαμένη. Γινόμουν επίσης μάρτυρας, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, του κλεισίματος του καπνοπωλείου που διατηρούσε η Jordi στη Βαρκελώνη για πάνω από έναν αιώνα. Το πλέον τραγικό, όμως, ήταν όταν έμαθα ότι τα οστά της κατέληξαν σε κοινό τάφο λόγω ενός διοικητικού λάθους.

Δημιουργώντας αυτό το ντοκιμαντέρ, ήθελα απλώς να σταματήσω τη λήθη στην οποία φαινόταν να οδηγείται αμετάκλητα αυτή η γυναίκα. Η ταινία μιλά για την απώλεια της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, αλλά πάνω απ’ όλα είναι ένας στοχασμός για τη σημασία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης. Το να ξεχνάμε το παρελθόν σημαίνει ότι συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη στο παρόν.

Palmira González, professor of Film History at the University of Barcelona, describes the history of Spanish cinema as a building in an advanced construction phase but lacking crucial finishing touches. Using this metaphor, Elena Jordi is one of those missing elements. Victim of unintentional amnesia, she was the first woman to direct a film in Spain, rebelling against a rigid and male-dominated society.

The initial spark of the project came while watching a documentary about Alice Guy, the first female film director in history. I wondered who the first woman to direct a film in Spain was, and was surprised to discover that historians did not agree. The fact that there were more questions than answers motivated me to freeze all other projects and focus entirely on this one.

After four years of research, filming, and post-production, I discovered that Thaïs, her only film, is definitively lost. During shooting, I also witnessed the closure of the tobacco shop she ran in Barcelona, open for over a century. Most tragically, I found out that her remains ended up in a mass grave due to an administrative error. Making this documentary was my way of stopping the oblivion she seemed irretrievably headed for — a reflection on the vital importance of preserving our historical memory.